Została nazwana od jego nazwiska: Thach Weave.
Złożony z czterech samolotów klucz leciał frontem par z odstępem między nimi 270–360 m. Para atakowana zakręcała natychmiast w kierunku drugiej pary, która widząc ten manewr skręcała w stronę pary atakowanej. W ten sposób atakujący samolot narażał się na atak czołowy drugiej pary. Manewr mógł być wykonywany przez dwa lecące obok siebie samoloty lub dwie pary.
W późniejszym okresie wojny został przeniesiony na stanowisko instruktora taktyki w Jacksonville. Powrócił na Pacyfik jako oficer operacyjny sztabu admirała Johna S. McCaina, dowódcy zespołu lotniskowców uderzeniowych TF 38. Opracował taktykę wczesnego wykrywania i zapobiegania atakom kamikaze (big blue blanket). Był obecny przy podpisywaniu aktu kapitulacji Japonii.
Podczas wojny koreańskiej dowodził lotniskowcem eskortowym „Sicily”, w latach 1953–1954 lotniskowcem „Franklin D. Roosevelt”. W 1955 awansował do stopnia kontradmirała (Rear Admiral). W latach 1963–1965 służył, w stopniu wiceadmirała (Vice Admiral) jako zastępca Szefa Operacji Morskich do spraw lotnictwa. 25 marca 1965 awansował do stopnia admirała (Admiral) i został mianowany dowódcą sił morskich Stanów Zjednoczonych w Europie. Pozostawał na tym stanowisku do przejścia w stan spoczynku 1 maja 1967.