Szkołę przejął po nim syn, Bolesław (baletmistrz poznańskiej Opery). W latach 1923–1933 pod numerem 5 funkcjonowała Szkoła Sztuki Zdobniczej. Mieszkał tu jej dyrektor, Karol Zyndram-Maskowski. Wykładali w niej m.in. Szczęsny Detloff, Wiktor Gosieniecki, Józef Kostrzewski, Kazimierz Ulatowski i Marcin Rożek. Prace uczniów wyróżniono w 1925 na międzynarodowej wystawie sztuki w Paryżu. Po zachodniej stronie traktu działał przed 1939 m.in. duży zakład szklarski i sklep z dewocjonaliami Lesińskiego, nestora poznańskich szklarzy. W kamienicy nr 7 swoją siedzibę ma Towarzystwo Muzyczne im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu, a naprzeciw wznoszą się gmachy Szkoły Baletowej. Jej dziedziniec i schody są wzorowane na rzymskim kościele San Carlo alle Quattro Fontane. W budynku tym działał pierwszy w Poznaniu zawodowy teatr, którego enterprenerem był Wojciech Bogusławski. 15 października 1917 ulicą przeszedł (po wyjściu z fary) pochód w stulecie śmierci naczelnika Tadeusza KościuszkiZygmunt Boras, Lech Trzeciakowski, W dawnym Poznaniu, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1971, s. 367.
Perspektywę ulicy od strony południowej zamyka Bazylika Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Marii Magdaleny.