Rozwiązaniem stało się zastosowanie dla nowego parowozu nietypowego i niestosowanego szerzej odwróconego układu osi 2-3-1 (2’C1’) Pacific, tworzącego układ 1-3-2 (1’C2’), nazwany Adriatic, w którym duże palenisko znajdowało się za kołami wiązanymi, podtrzymywane przez dwuosiowy wózek dla utrzymania dopuszczalnego nacisku na oś. Pojedyncza przednia oś toczna zapewniała wystarczająco dobre prowadzenie w torze przy prędkości konstrukcyjnej 100 km/h. Drugim elementem wyróżniającym konstrukcję był wybrany w celu równomiernego obciążenia osi i maksymalizacji przestrzeni parowej nieforemny kocioł, ze środkowym dzwonem walczaka w formie stożka, zastosowany już we wcześniejszej towarowej serii 280. Ze względów oszczędnościowych nie zdecydowano się jednak na zastosowanie nowoczesnego rozwiązania zwiększającego wydajność w postaci przegrzewacza pary.
Prace nad projektem rozpoczęły się w 1906 roku, a w 1908 roku zbudowano prototyp w zakładach we Florisdorfie. Następnie w 1910 roku zbudowano 10 parowozów seryjnych, po pięć we Floridsdorfie i BMF, po czym w produkcji zastąpiła ją ulepszona seria 310 z przegrzewaczem.