W 1978 roku został profesorem uczelni.
Zmarł w Petersburgu w 1991 roku.
Charakterystyka twórczości Inscenizacje Agamirziana były wierne tekstom, które adaptował. Jednocześnie starał się uwydatnić w nich niewidzialne na pierwszy rzut oka cechy ludzkiego charakteru. Dużo uwagi w swoich sztukach poświęcał również stosunkom interpersonalnym i wyeksponowaniu przesłanek moralnych.
Dzieła Drugi oddech Ja, babuszkam Iłko i Iłarion Gdyby niebo było zwierciadłem Bolszewicy (1970) Car Fiodor Ioannowicz (1972) Zapomnieć o Herostratesie (1972) Śmierć Iwana Groźnego (1976) Moje nadzieje (1976–1977) Samyj prawdiwyj (1977) Największa świętość (1977) Car Borys (1978) Niemoralna historia (1979) Zakon wiecznosti (1981) Generał Sierplin (1982) Wybór (1984) Dni Turbinów (1984)
Nagrody Ludowy Artysta ZSRR (1983) Nagroda Państwowa ZSRR (1984)
Bibliografia Semil M., Wysińska E., Słownik współczesnego teatru. Twórcy, teatry, teorie, Warszawa 1980, s. 8. . , Санкт-Петербургский Государственный Академический Драматический Театр В.Ф. Комиссаржевской.
Kategoria:Radzieccy reżyserzy teatralni Kategoria:Radzieccy aktorzy teatralni Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 1991 Kategoria:Ludowi Artyści ZSRR