Po kapitulacji zakończył służbę wojskową z 19 zwycięstwami powietrznymi na koncie. Był trzykrotnie odznaczony srebrnym Medalem za Męstwo Wojskowe a także niemieckim Krzyżem Żelaznym II klasy.
Po zakończeniu wojny objął szefostwo rodzinnego przedsiębiorstwa, był również aktywnym kierowcą rajdowym. Między innymi w 1950 roku zwyciężył w Coppa Inter-Europa w klasie GT na torze MonzaWorld Sport Racing Prototypes, trzy lata później został rajdowym mistrzem Włoch w klasie samochodów sportowychFranco Bordoni, w: Motorsport Memorial, zaś w 1957 roku wygrał Grand Prix des FrontièresFranco Bordoni, w: Racing Sports Cars. Zrezygnował z uczestnictwa w rajdach w 1959 roku.
Zginął 15 września 1975 roku w katastrofie pilotowanego przez siebie samolotu SIAI Marchetti F.260, którym wracał wraz z dziesięcioletnim synem i przyjacielem z Rzymu do Mediolanu po audiencji u papieża Pawła VI. W burzy rozbił się o zbocze w Apeninach, w pobliżu miejscowości Chiavari. Nikt z obecnych na pokładzie nie przeżył.
Uwagi
Przypisy