Po zakończeniu wojny podjął studia na AGH, dyplom uzyskał w 1948 roku. Pozostał na uczelni jako asystent w Katedrze Metalurgii Metali Nieżelaznych. W 1954 roku obronił pracę doktorską z zakresu teorii procesów metalurgicznych, zostając adiunktem w Katedrze Metali Nieżelaznych AGH. Jednocześnie pracował w Zakładzie Metali Instytutu Podstawowych Problemów Techniki PAN. W 1955 roku został docentem, w 1959 profesorem nadzwyczajnym. W latach 1962–1966 był dziekanem utworzonego przez profesora Aleksandra Krupkowskiego Wydziału Metali Nieżelaznych AGH. W 1969 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.
Był autorem ok. 130 prac naukowych, kilku podręczników i patentów, promotorem 22 prac doktorskich i opiekunem 9 prac habilitacyjnych. W 1986 roku został członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk, był członkiem czynnym III Wydziału Polskiej Akademii Umiejętności. Pełnił m.in. funkcje dyrektora Instytutu Metalurgii Metali Nieżelaznych AGH (1969–1974), kierownika Zakładu Teorii Procesów Metalurgicznych (1969–1985), kierownika Pracowni Teorii Procesów Metalurgicznych Zakładu Podstaw Metalurgii PAN (1958–1972), dyrektora Rady Naukowej Instytutu Metali Nieżelaznych w Gliwicach, przewodniczącego Rady Naukowej Instytutu Podstaw Metalurgii PAN, był członkiem Komitetu Hutnictwa PAN, redaktorem „Archiwum Hutnictwa”.