W 1902 roku, po zakończeniu II wojny burskiej, lokalne wspólnoty zgłosiły zapotrzebowanie na pomniki, mające upamiętnić nowozelandzki wkład w wysiłek wojenny Imperium oraz ofiary konfliktu. Carlo Bergamini rozesłał swoje projekty na szereg z ogłoszonych konkursów i zwyciężył w pięciu z nich: w Palmerston, Waimate, Oamaru, Riverton i Dunedin. Zwycięskie projekty wyrażały połączenie nowozelandzkiej dumy narodowej i entuzjazmu, z jakim kraj ten wsparł Imperium w wojnie. Aby wypełnić zobowiązania, Bergamini wszedł w spółkę ze swym teściem, Hugh Reidem.
Spółka ta rozpadła się w 1909 roku, zaś Bergamini przeprowadził się do Christchurch. Rozpadło się również jego małżeństwo, zakończone rozwodem w latach I wojny światowej. Bergamini porzucił pracę jako kamieniarz, podejmując zawód komiwojażera amerykańskiego przedsiębiorstwa International Harvester. Pomimo zamieszkania w Nowej Zelandii, do końca życia zachował włoskie zwyczaje, także swoją córkę wysłał na kilka lat do ojczyzny dziadków. Zmarł w 1934 roku.
Bibliografia Jock Phillips: Bergamini, Carlo Giuseppe – Biography, w: Dictionary of New Zealand Biography. Te Ara - the Encyclopedia of New Zealand.
Kategoria:Nowozelandzcy artyści Kategoria:Urodzeni w 1868 Kategoria:Zmarli w 1934 Kategoria:Ludzie urodzeni w Carrarze Kategoria:Włoscy kamieniarze