W okresie międzywojennym nadal służył w Regia Marina, zarówno na morzu jak i w sztabach, w 1938 roku awansując na stopnień admiralski. 1 sierpnia 1939 roku objął dowództwo V dywizjonu, z pancernikami „Giulio Cesare” i „Conte di Cavour”, jedynymi będącymi wówczas w linii ciężkimi okrętami włoskiej floty. 7 maja 1940 roku został dowódcą IX dywizjonu, w skład którego wchodziły najnowsze pancerniki „Vittorio Veneto” i „Littorio”. Na pokładzie flagowego „Vittorio Veneto” uczestniczył w bitwie koło przylądka Spartivento oraz kilku innych akcjach. Został po raz drugi odznaczony srebrnym Medalem za Męstwo Wojskowe oraz Orderem Sabaudzkim Wojskowym. Okres od grudnia 1940 do połowy 1941 roku spędził na pracy sztabowej, następnie powrócił do dowodzenia na morzu.

W miarę pogarszania się sytuacji wojskowej i materiałowej Włoch, wraz z malejącymi gwałtownie zapasami paliwa, większość dużych okrętów Regia Marina została unieruchomiona w portach. W efekcie lądowania Aliantów na Sycylii, po odsunięciu od władzy Benito Mussoliniego, Włosi rozpoczęli tajne rozmowy o zawieszeniu broni. Podpisany w tajemnicy 3 września 1943 roku układ kapitulacyjny zawierał między innymi klauzulę nakazującą oddanie włoskich okrętów pod kontrolę Sprzymierzonych.