Oleg Antonowicz Krasowski (; ur. 31 grudnia 1919 w Moskwie, zm. 22 października 1993) – propagandysta Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej podczas II wojny światowej, emigracyjny działacz polityczny, publicysta.
W 1925 r. jego rodzina przeniosła się z Moskwy do Kijowa, po czym w 1931 r. powróciła do rodzinnego miasta. W 1934 r. rodzice zostali aresztowani przez OGPU. Oleg A. Krasowski zamieszkał z dalszymi krewnymi. Wstąpił do komsomołu. Po ukończeniu szkoły średniej został nauczycielem w Sławgorodzie. Od jesieni 1938 r. studiował w Moskiewskim Instytucie Inżynieryjno-Ekonomicznym, ale naukę przerwało wezwanie do Armii Czerwonej. Służył jako podporucznik w zaanektowanej Estonii. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., dowodził plutonem zwiadowczym artylerii, a następnie w stopniu porucznika baterią artylerii. Pod koniec 1941 r. dostał się do niewoli niemieckiej. Wiosną 1942 r. ukończył kursy propagandowe w obozie w Wullheide pod Berlinem, po czym szkołę propagandystów ROA w pobliskim Dabendorfie. Mianowano go porucznikiem. Od kwietnia 1943 r. służył jako propagandysta Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej w Prusach Wschodnich.