Jeszcze przed ukończeniem studiów, w maju 1954, została zatrudniona przez profesora Bogdana Suchodolskiego w Zakładzie Historii Nauki i Techniki Polskiej Akademii Nauk. Po uzyskaniu magisterium, we wrześniu 1954 otrzymała stanowisko asystentki, a następnie starszej asystentki (1957–1959).
Tytuł doktora nauk humanistycznych uzyskała w 1959 na podstawie rozprawy pt. Problem nauki i jej funkcji w „Monitorze” i innych czasopismach polskich lat 1765–1797. Promotorem pracy, obronionej na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Warszawskiego, był Zdzisław Libera, a recenzentami – Aleksander Birkenmajer, Jan Nowak-Dłużewski oraz Kazimierz Opałek. Po doktoracie I. Stasiewicz-Jasiukowa nadal pracowała w Zakładzie Historii Nauki i Techniki PAN na stanowisku adiunkta (1959–1968). W 1967 uzyskała stopień doktora habilitowanego z zakresu nauk humanistycznych na podstawie pracy pt. Poglądy na naukę w Polsce okresu Oświecenia. W grudniu 1968 otrzymała stopień docenta, stając się samodzielną pracowniczką naukową.