Konarmia walczyła przeciw wojskom gen. Wrangla nad Donem i gen. Denikina, które rozbiła pod Woroneżem i Kastorną. Kubański korpus denikinowców został rozbity przez 1 Armię Konną w dniach 21–22 lutego 1920 roku w rejonie stacji Biała Glina. W działaniach tych Konarmia wspierana była przez 10 Armię. Tylko w bitwie pod Woroneżem straciła 31 000 żołnierzy.
Decyzja o przerzuceniu Konarmii z Kaukazu na front polski zapadła 10 marca 1920. Armia przekroczyła Don w Rostowie i została podzielona na kolumny: 4 dywizję Gorodowikowa, 6 dywizję Timoszenki, 11 dywizję Morozowa oraz 14 dywizję Parchomienki. Konarmia liczyła w tym czasie ok. 12–16 tys. liniowych żołnierzy tzw. „szabel”, łącznie zaś ok. 30 tys. ludzi. Była dobrze uzbrojona w karabiny maszynowe i artylerię. W jej skład wchodziły także jednostki pomocnicze, dywizjony samochodów pancernych, dywizjon czołgów, 4 pociągi pancerne i 3 eskadry lotnicze, które przetransportowano koleją. Konarmia miała też 30 (więcej niż cała polska armia) radiostacji polowych umożliwiających utrzymanie łączności i dowodzenie w ruchu, które było jej największym atutem.
Dniepr został przekroczony 6 maja na północ od Jekaterynosławia, punktem zbornym był Humań.