Kampanie w Syrii W roku 744 p.n.e. liczni wasale syryjscy podnieśli bunt i zawiązali koalicję przeciw Asyrii. Należeli do niej m.in. Resin, król Damaszku, Enilu, król Hamat, Pisiris, król Karkemisz, Urikki, król Kue z Cylicji, Panamuwa I (Panammu), król Sam’al oraz Matiel, władca państwa Arpad. Część z tych władców była sojusznikiem królestwa Urartu. Dlatego, gdy Tiglat-Pileser III wtargnął w 743 p.n.e. do Syrii i rozpoczął oblężenie Arpadu, władca Urartu, Sarduri II wyruszył na pomoc sprzymierzeńcowi, wraz z wasalnymi państwani neohetyckimi Melid, Gurgum i Kummuhu. Tiglat-Pileser III odniósł w 743 p.n.e. zwycięstwo nad koalicją w bitwie pod Kisztan (Samosata) nad górnym Eufratem. Po klęsce wojska Urartu wycofały się z wojny, a władca asyryjski wkroczył do Syrii i Fenicji.
W 742 p.n.e. Tiglat-Pileser III przyjął hołd miast fenickich, a w 740 p.n.e. po trzech latach oblężenia padł Arpad i został zamieniony w asyryjską prowincję. Odtąd imperium asyryjskie miało bezpośredni dostęp do Morza Śródziemne. Oprócz pokonanych królów syryjskich z Damaszku, Hamy i Karkemisz, trybut władcy asyryjskiemu musieli płacić król Que, Zabibe, królowa Arabów i Menachem, król Izraela ().