1 batalion podporządkowano brygadzie Tadeusza Kościuszki, w której składzie pomaszerował na Wołyń. Tam 15 czerwca 1792 roku wyróżnił się w potyczce pod Boruszkowcami. 17 czerwca walczył pod Zieleńcami i potyczce pod Włodzimierzem. 18 lipca pod Dubienką walczył na prawym skrzydle sił polskich, gdzie powstrzymał szarżę 10 szwadronu konnych jegrów jelizawetgradzkich. Za męstwo w bitwie Złote Medale Virtuti Militari otrzymali: mjr Antoni Szuszkowski, mjr Jan Fontana i por. Karol Kniaziewicz.
2 batalion regimentu pozostawał w składzie Dywizji Małopolskiej w rezerwie.
Przejście króla Stanisława Augusta Poniatowskiego na stronę konfederantów i rozkaz zaprzestania walki spowodowały zakończenie kampanii 1792 roku.
W chwili wybuchu powstania kościuszkowskiego, 17 kwietnia 1794 roku pułk stacjonował w Warszawie i Siedlcach. Dwie kompanie biły się na ulicach stolicy. Latem regiment walczył pod Chełmem i Słonimiem. W składzie dywizji Sierakowskiego walczył z korpusem Suworowa pod Krupczycami i Terespolem. W trakcie bitwy pod Maciejowicami dwukrotnie powstrzymał atakującą piechotę rosyjską. Wobec przewagi wroga wycofał się pod zamek w Maciejowicach i tam został rozbity. Po bitwie do Warszawy powróciło 67 żołnierzy.