22 czerwca 1940 roku siły powietrzne podpisały z wytwórnią kontrakt na prowadzenie dalszych prac i przeprowadzenie prób modelu w tunelu aerodynamicznym. Badania tunelowe ujawniły, że gotowy samolot może mieć problemy ze statecznością podłużną, która jednak zdaniem firmy może zostać łatwo wyeliminowana. Odmienne zdanie mieli wojskowi. Aby ich przekonać Curtiss wybudował model samolotu oznaczonego jako CW-24B mający na celu sprawdzenie poprawności przyjętych rozwiązań konstrukcyjnych. Maszyna była pełnoskalową wersją docelowego XP-55, ze stałym podwoziem i kołami przykrytymi owiewkami, zbudowano ją używając prostej technologii, skrzydła wykonano z drewna, a kadłub ze stalowych rurek pokrytych sklejką i płótnem. Samolot napędzany był silnikiem Menasco C68-5 o mocy 275 KM.
Próby Gotowy samolot przewieziono do Muroc Air Base w Kalifornii. 2 grudnia 1941 roku maszyna wykonała swój pierwszy lot. Potwierdził on słuszność zastosowanych rozwiązań konstrukcyjnych, jednak nadal występowały problemy ze statecznością kierunkową samolotu. Aby temu zaradzić powiększono powierzchnie stateczników pionowych i przesunięto je o 1,2 m w kierunku końca skrzydeł. Z tyłu kadłuba, nad i pod silnikiem zainstalowano duże płetwy stabilizujące.