Ostoja parowozu była wewnętrzna. Trzecia oś wiązana była silnikowa; ostatnia czwarta oś miała możliwość przesuwu na boki o 13 mm w każdą stronę w celu ułatwienia pokonywania łukówZ. Bauer, Stare..., s. 96.. Stały rozstaw osi wynosił 2550 mm, a rozstaw osi skrajnych 3900 mm. Parowóz miał rozrząd Goocha, umieszczony wewnątrz ostoi.
Lokomotywa mogła pokonywać łuki o promieniu 100 m. Mogła ciągnąć pociąg o masie 500 ton na pochyłości 10‰ z prędkością 15 km/h lub o masie 200 ton na pochyłości 25‰ z prędkością 12 km/h.
Przypisy
Bibliografia Jindřich Bek, Zdenek Bek: Parní lokomotivy ČSD , Praga, 1999, Zdeněk Bauer: Stare parowozy. Warszawa: Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, 1986. .
Josef Pospichal, Lokstatistik
Kategoria:Parowozy PKP Kategoria:Parowozy o układzie osi D