W PRL Aleksander Bocheński reprezentował kierunek czerpiący z tradycji oświeceniowo-pozytywistycznej i narodowej, nawiązując do myśli Stanisława Staszica, Stanisława Koźmiana, Romana Dmowskiego i Stanisława Szczepanowskiego. Wspierał autorytarne systemy władzy w PRL, artykułując opozycję wobec stalinowskiego totalitaryzmu. W 1987 roku pisał o konieczności okazywania szacunku i lojalności władzom, uzasadniając to interesem państwa. Zgodnie z tymi przekonaniami uważał inspiratorów powstań listopadowego i styczniowego za „grabarzy Polski Niepodległej”. Aleksander Bocheński poparł wprowadzenie stanu wojennego przez gen. Jaruzelskiego w latach osiemdziesiątych. Był członkiem Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego – Tymczasowej Rady Krajowej w latach 1982–1983 i Rady Krajowej w latach 1983–1987. Jego aktywność w PRON przybierała głównie formę publicystyczną – publikował artykuły wspierające koncepcje Ruchu na łamach prasy. Podczas II Kongresu PRON nie kandydował do Rady Krajowej. Bocheński uzasadniał poparcie dla stanu wojennego przekonaniem, że zapobiegł on anarchizacji stosunków wewnętrznych oraz sowieckiej interwencji. Porównywał działania gen. Jaruzelskiego do przewrotu majowego z 1926 roku. Jednocześnie krytykował „Solidarność" za niedostrzeganie realiów geopolitycznych i ekonomicznych.