Jednocześnie flota osmańska zablokowała okolice Shirgj, uniemożliwiając zaopatrywanie Szkodry przez statki płynące od Adriatyku wzdłuż rzeki Buny.
Dowodzący obroną Szkodry Antonio da Lézze, zdecydował się ewakuować kobiety i dzieci do wsi w okolicach Szkodry, ale część kobiet zdecydowała się pozostać w Szkodrze i wziąć udział w obronie. Głównym ośrodkiem obrony była twierdza Rozafat, górująca nad Szkodrą. W 1458 została ona rozbudowana przez weneckich architektów, którzy przygotowali system zbiorników na wodę deszczową, przydatną podczas długotrwałego oblężenia. W czasie oblężenia 1474 zewnętrzne mury twierdzy zostały poważnie uszkodzone. Mury udało się odbudować tylko częściowo, ale mieszkańcy wznieśli dodatkowe umocnienia wokół twierdzy o konstrukcji ziemno-drewnianej.
Załoga twierdzy liczyła ponad 2000 ludzi, jednocześnie Albańczycy z sąsiadujących ze Szkodrą wsi mieli podjąć działania partyzanckie przeciwko najeźdźcom. Dodatkowego wsparcia obrońcom udzielał zakonnik Bartłomiej, który w przeszłości walczył u boku Skanderbega, a przed bitwą przemawiał do swoich rodaków, apelując do ich męstwa i wytrwałości.