Po upadku niepodległej Ukrainy zamieszkał w Polsce. Od 1928 r. w stopniu majora służył jako oficer kontraktowy w Wojsku Polskim w szeregach 15 Pułku Piechoty w Dęblinie. Awansował na podpułkownika. 19 marca 1937 r. został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi „za zasługi w służbie wojskowej”.. Brał udział w wojnie obronnej 1939 r. Dostał się do niewoli niemieckiej, ale w styczniu 1940 r. wypuszczono go na wolność. Od sierpnia 1943 r. w stopniu kapitana pełnił obowiązki dowódcy 30 Pułku Grenadierów SS 14 Dywizji Grenadierów SS. Po usunięciu go przez Niemców z tej funkcji objął dowództwo jednego z batalionów. Po zakończeniu wojny przebywał w alianckiej niewoli. W 1950 r. wyjechał do USA. Przez ukraiński rząd na uchodźstwie został mianowany generałem chorążym.
Przypisy
Bibliografia Jarosław Tinczenko, Офицерский корпус армии Украинской Народной Республики (1917–1921), 2007.
Kategoria:Oficerowie Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej Kategoria:Oficerowie kontraktowi Wojska Polskiego w kampanii wrześniowej Kategoria:Podpułkownicy piechoty II