Bardziej intensywny rozwój samolotów torpedowych miał miejsce w latach 20. XX wieku, wraz z rozwojem lotniskowców, których stały się główną bronią ofensywną, do czasu pojawienia się bombowców nurkujących. Samoloty tego rodzaju budowano wówczas głównie jako jednosilnikowe dwupłaty. Torpedowe samoloty pokładowe rozwijały jedynie państwa posiadające lotniskowce (Wielka Brytania, USA i Japonia); najbardziej znanym i długowiecznym z samolotów tego okresu stał się brytyjski Fairey Swordfish. Inne państwa rozwijały wodnosamoloty torpedowe.
Od połowy lat 30. i w latach 40., w związku z ogólnym postępem technicznym w lotnictwie, samoloty torpedowe budowano głównie jako jednopłatowce z chowanym podwoziem i szerokim wykorzystaniem metalu w konstrukcji. Szczególnie rozwojowi podlegało w tym okresie lotnictwo bazowe, wykorzystujące nowe wersje średnich bombowców, jak japoński Mitsubishi G3M, włoski Savoia-Marchetti SM.79, radziecki Ił-4 (DB-3), niemiecki Ju 88 A4, brytyjski Bristol Beaufort lub ciężkich myśliwców (jak Bristol Beaufighter). Produkowano też nowe jednopłatowe pokładowe samoloty torpedowe (najbardziej znane: japońskie Nakajima B5N i Nakajima B6N, amerykańskie Douglas TBD Devastator i Grumman TBF Avenger, brytyjski Fairey Barracuda).