ich role bywały łączone. Szczególne cechy konstrukcyjne to składane skrzydła w celu zmniejszenia powierzchni potrzebnej do hangarowania i hak podkadłubowy do zaczepiania o liny hamujące podczas lądowania. Z racji przeznaczenia, miały one duży zasięg, umożliwiający działania nad morzem i zwykle odpowiednie wyposażenie ratunkowe (tratwy nadmuchiwane). Nacisk kładziono też na zdolności względnie krótkiego startu i lądowania. Uzbrojenie ofensywne pokładowych samolotów torpedowych do końca II wojny światowej stanowiła jedna torpeda lotnicza kalibru z reguły 450 mm lub bomby o masie od 200 do 900 kg (więcej na temat bombowców pokładowych).
Bazowe samoloty torpedowe (torpedowo-bombowe) były przystosowane jedynie do operowania z baz lądowych. Były to zazwyczaj jednopłatowe samoloty dwusilnikowe, stanowiące wersje średnich bombowców. Dzięki wieloosobowej załodze, miały one stosunkowo silne obronne uzbrojenie w karabiny maszynowe w kilku stanowiskach, podobnie jak odpowiadające im bombowce. Miały one z reguły duży zasięg, pozwalający na dalekie działania nad morzem, w tym działania patrolowe. Uzbrojenie ofensywne stanowiła jedna, rzadziej dwie torpedy lotnicze lub bomby o masie do ok. 2000 kg. Początkowo jako bazowe samoloty torpedowe wykorzystywano również mniejsze jednosilnikowe dwupłaty, o mniejszych możliwościach bojowych.