140 N), służące do zmiany orientacji przestrzennej bazy i jej stabilizacji.
Segmenty stacji Część przejściowa (o średnicy 2 m), miała (wraz z węzłem cumowniczym) ok. 3 m długości. Pojemność hermetyzowana wynosiła ~8 m³. Umożliwiała dokowanie załogowych statków Sojuz i bezzałogowych transportowców Progress oraz służyła za śluzę, umożliwiającą wyjście w przestrzeń.
Część robocza o średnicy od 2,9 do 4,15 m oraz długości ~9 m stanowiła zasadnicze pomieszczenie robocze stacji. Objętość hermetyzowana sekcji wynosiła ok. 75 m³. Znajdowały się tam urządzenia niezbędne do życia załogi – zapasy pożywienia, sprzęt gimnastyczny, systemy higieny osobistej i asenizacji, a także pulpity sterownicze bazy. W kadłubie znajdowało się kilkanaście iluminatorów pozwalających na obserwację z użyciem rozmaitych urządzeń.
Agregatowa (aparaturowa) część bazy zawierała niehermetyzowaną aparaturę. Miała średnicę od 2,3 do 4,15 m i długość 3,5 m. Znajdowały się na niej korekcyjne silniki rakietowe od ciągu ok. 4000 N. W stacjach Salut 6 i Salut 7 na części tej zamontowano dodatkowy węzeł dokujący wraz ze śluzą przejściową, umożliwiający jednoczesne cumowanie dwóch pojazdów typu Sojuz lub Progress, natomiast silniki korekcyjne zostały odsunięte ku krawędzi cylindra, a ich ciąg zmniejszono do ok.