Na budowę nowej hali, która miała przejąć handel z targowiska zapewniając infrastrukturę i higienę, przeznaczono pusty teren po zasypanym stawie hutniczym w centrum Katowic, na zachód od Hali Mięsnej. Projektantem szkieletu hali o łukowej, spawanej konstrukcji stalowej został dr inż. Stefan Bryła, profesor Politechniki Warszawskiej, natomiast architekturę budynku zaprojektował zespół budowniczych Wydziału Budownictwa Naziemnego katowickiego Magistratu pod kierunkiem inż. Lucjana Sikorskiego. Szkielet hali targowej stanął w 1935 roku, a gotowy budynek został 30 września 1936 roku poświęcony przez ks. Emila Szramka. W momencie otwarcia hali dla klientów (15 kwietnia 1937 roku) był to największy obiekt tego typu w Polsce.
Centralna, łukowa część katowickiej Hali Targowej miała 121 m długości, 39,5 m szerokości i 16 m wysokości. Okalający ją ciąg pomieszczeń wraz z wystającym zadaszeniem mierzył 7,4 m szerokości i 3,95 m wysokości. Elementy konstrukcyjne wykonały huty: „Królewska” w Chorzowie, „Laura” w Siemianowicach i „Pokój” w Nowym Bytomiu. Do zespawania konstrukcji użyto elektrod wyprodukowanych przez hutę „Baildon” w Katowicach.