Nowa Chronologia Egiptu ok. 4500 – ok. 3250 p.n.e. Archeologiczny okres Badarian (kultura neolityczna) ok. 3250 – ok. 3050 p.n.e. Archeologiczny okres Nagada I (inaczej okres amracki) ok. 3050 p.n.e. Patriarcha Kusz (sumer. Meski'aggaszer), pierwszy król z I dynastii z Uruk wraz z młodszymi braćmi – Misraimem, Putem i Kanaanem kolonizuje wybrzeża Erytrei i Jemenu, zakładając kraj Punt (eg. Pun/Poen); lud Poen w późniejszym okresie daje początek Kananejczykom i Fenicjanom (ok. 3000 p.n.e.) ok. 3050 – ok. 2850 p.n.e. Archeologiczny okres Nagada II (inaczej okres gerzeński) ok. 3000 p.n.e. Patriarcha Misraim, młodszy „brat” Kusza, jako król-Horus (dowodząc 12 statkami i 400 wojownikami) podbija południową część Górnego Egiptu, zakładając swą stolicę w Hierakonpolis (eg. Nekhen). (Pierwszy król-Horus został pochowany w Grobowcu 100 w Hierakonpolis). Wojownicy Misraima dają początek elitarnej kaście rządzącej zwanej Patu. ok. 2900 p.n.e. Inna grupa ludu Poen, pod wodzą króla-Seta, podbija północną część Górnego Egiptu i zakłada stolicę w Nubt (koło Nagady) ok. 2850 p.n.e. Zwycięstwo króla-Horusa z Nekhen nad królem-Setem z Nubt; zjednoczenie Górnego Egiptu i założenie nowej stolicy w Tinis (eg. Tjenu); początek panowania dynastii zerowej;