Galery były niezwykle smukłe, ponieważ ich stosunek szerokości do długości wynosił 1:6, końcowo nawet 1:9, co przy napędzie wiosłowym pozwalało uzyskać spore prędkości. Początkowo miały dwa, a następnie trzy, cztery i więcej rzędów wioseł, ale od XIV w. drugi rząd zanikł. Dodatkową nowością stało się stosowanie apostis, czyli podłużnej belki, na której oparte były wiosła, zamiast, jak wcześniej, otworów w burcie. Na jedną burtę przypadało 20–26 wioseł. Wskutek ewolucji wiosło osiągało masę 250 kg i wymagało do obsługi 5–8 galerników. W XIII wieku na galerach zaczęto stosować nadbudówkę rufową, a w XV w. ster zawiasowy. thumb|Przykład północnoeuropejski – model szwedzkiej galery z ożaglowaniem łacińskim (1715) Zmiany następowały również w ożaglowaniu: poza wiosłami jako napęd stosowano skośne ożaglowanie łacińskie – początkowo jako jeden żagiel, od XV wieku dwa, które były refowane. Reje ich były bardzo wydłużone, mimo to ożaglowanie takie niezdatne było do napędzania tak dużych jednostek. Główną broń galer stanowił taran dziobowy (potem również tarany boczne), którego funkcją było przebijanie kadłuba jednostki przeciwnika albo połamanie jej wioseł. Do walki pokładowej galery posiadały mostek abordażowy.