W Metropolitan Opera upamiętnił się przede wszystkim jako Radames w Aidzie Verdiego, Książę Mantui w Rigoletto Verdiego, Eleazar w Żydówce J. F. Halévy’ego. W 1901 występował w Operze Warszawskiej. W grudniu 1920 dostał krwotoku podczas występu na scenie Metropolitan Opera; przewieziony do Neapolu, zmarł kilka miesięcy później.
W młodzieńczym okresie głos Caruso odznaczał się lekkością i jasnym brzmieniem; później, po przejściowej niedyspozycji artysty (1908–09), nabrał ciemnej, barytonowej barwy i odtąd śpiewak zrezygnował zupełnie z lirycznego repertuaru. Caruso miał w repertuarze około 70 partii operowych; był pierwszym tenorem, który zaczął nagrywać swe kreacje na płytach gramofonowych.
Przed wybuchem I wojny światowej stał się ofiarą szantażystów spod Czarnej RękiCarl Sifakis, Mafia amerykańska encyklopedia, s. 125-126..
Przyczyną śmierci śpiewaka było zapalenie otrzewnej, powstałe w wyniku pęknięcia ropnia opłucnej. Został pochowany w Neapolu, w prywatnej kaplicy na cmentarzu Santa Maria del Pianto.
Zobacz też
Caruso (piosenka) Audycja radiowa „Enrico Caruso w repertuarze rosyjskim” z cyklu Maksyma Malkowa „Z kolekcji rzadkich nagrań” (w języku rosyjskim).
Przypisy
Kategoria:Artyści związani z Neapolem Kategoria:Laureaci Nagrody Grammy Kategoria:Ludzie urodzeni w Neapolu Kategoria:Urodzeni w 1873 Kategoria:Włoscy śpiewacy operowi Kategoria:Włoscy tenorzy Kategoria:Pochowani w Neapolu Kategoria:Zmarli w 1921