Później niejednokrotnie pojawia się w sydońskich inskrypcjach świątynnych z epoki perskiej.
Dotychczas nie odnaleziono żadnych antropomorficznych przedstawień ikonograficznych tego bóstwa, co pozwala sądzić, że prawdopodobnie czczono go w postaci betylaEdward Lipiński: Dieux et déesses de l’univers phénicien et punique. Leuven: Peeters Publs., 1995, s. 167-168..
W mitologii W wersji pochodzenia podanej przez fenickiego kapłana Sanchuniatona, cytowanego przez Filona z Byblos w jego Historii fenickiej, uznany jest za ósmego z synów pomniejszego bóstwa – Sydyka, będącego też ojcem siedmiu Kabirów (przy czym liczba ta ma w tym wypadku symboliczne znaczenie)Edward Lipiński: Dieux et déesses de l’univers phénicien et punique (Orientalia Lovaniensia Analecta 64). Leuven: Peeters Publs., 1995, s. 154-168..
Według spopularyzowanego przekazu mitologicznego, miał być zamiłowanym w łowach młodzieńcem z Berutu (Bejrutu), obdarzonym namiętną miłością przez boginię Astarte;