Podstawą był wydany 20 kwietnia Rozkaz Oberkommando des Heeres (OKH) Nr 13 „O wojskowych Armii Czerwonej, którzy dobrowolnie przeszli na stronę armii niemieckiej”, wydany z inicjatywy Adolfa Hitlera, a podpisany przez generała Kurta Zeitzlera. Po pierwsze, czerwonoarmiści oddający się do niewoli niemieckiej z własnej woli, włącznie z komisarzami politycznymi, mieli otrzymywać status inny, niż jeńców wojennych. Mieli być osadzeni w oddzielnych, lepiej wyposażonych, barakach. Zagwarantowano im pozostawienie przy sobie pieniędzy, przedmiotów osobistych, odzieży, odznaczeń wojskowych. Oficerom zapewniano, oprócz pełnego zaprowiantowania i odpowiedniego traktowania, przydzielenie: do stopnia kapitana włącznie ordynansa na 3 oficerów, od majora do pułkownika włącznie ordynansa na 2 oficerów, zaś dla każdego generała po 1 ordynansie. W ramach operacji w okresie od maja do lipca 1943 roku rozrzucono nad liniami sowieckimi i na bliskich tyłach Armii Czerwonej na całej długości frontu wschodniego ogromne ilości ulotek (na przykład w strefie działań 4 Armii Grupy Armii „Środek” ich liczba wyniosła około 520 tysięcy). Oblicza się, że było to nawet 32 miliony egzemplarzy. Duża część ulotek zawierała rosyjski przekład rozkazu Nr 13, na większości pozostałych zawarto tekst: „Czytaj rozkaz Nr 13”.