w 1881 został zmuszony do opuszczenia Janowa Podlaskiego przez władze jako „niepożądany wśród ludności prawosławnej”. Był następnie kapelanem w zakładzie dla nieuleczalnie chorych w Warszawie, proboszczem w Bobrownikach nad Wieprzem (1881–1891), Wąwolnicy (1891–1901), Garbowie (1901–1906), parafii Nawrócenia Św. Pawła w Lublinie (od 1906).
W latach 1906–1919 był profesorem i kierownikiem Zakładu Prawa Kanonicznego Seminarium Duchownego w Lublinie. W 1922 został profesorem honorowym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W latach 1868–1881 nosił godność dziekana dekanatu podlaskiego, od 1905 był kanonikiem, a od 1910 prałatem-kustoszem kapituły lubelskiej. Przez wiele lat wspierał finansowo AU w Krakowie (od 1918 PAU), w 1920 został powołany na członka korespondenta Polskiej Akademii Umiejętności. Współpracował z pismem „Polonia Sacra”.
W pracy naukowej zajmował się historią nowożytną Kościoła w Polsce oraz biblistyką Nowego Testamentu. W pracy Martyrologjum czyli męczeństwo Unii świętej na Podlasiu (1905–1917, 2 tomy) przedstawił prześladowania duchowieństwa i wiernych katolickich na Podlasiu po 1864, szczególnie w dekanatach bialskim, konstantynowskim, radzyńskim, sokołowskim i włodawskim.