Województwo przestało istnieć po II rozbiorze Polski (1793).
W Rzeczypospolitej Obojga Narodów Województwo miało dwóch senatorów: wojewodę i kasztelana. Do senatu Rzeczypospolitej weszli w 1569 r. na ostatnich miejscach w swoich grupach. Wojewoda zabierał głos na końcu, po pomorskim. Kasztelanowi przypadło ostatnie krzesło w senacie, również po pomorskim. Za nim cisnęli się już tylko senatorowie drążkowi. Ze względu na rozległość, a nie ludność, województwo było podzielone na trzy powiaty: miński, mozyrski i rzeczycki. Jak w każdym powiecie, również w tym województwie, szlachta wybierała po dwóch posłów na sejm i po dwóch deputatów do Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego, od 1599 r. po jednym oddzielnie na każdą sesję litewską i ruską. Sejmiki ziemskie odbywały się w stolicach powiatów. Czasami w Mińsku odbywał się sejmik generalny całego województwa. W Mińsku także stawała szlachta na popisy pospolitego ruszenia. Każde z trzech miast powiatowych było starostwem grodowym, posiadającym sąd grodzki. Sądy ziemskie sądziły również w miastach powiatowych.