W prawym polu tarczy widoczna jest połowa heraldycznego orła z trzema wielkimi piórami w skrzydle (symbol książąt cieszyńskich), w lewym natomiast polu trzy lilie heraldyczne ułożone w słup (zmodyfikowana połowa herbu biskupów wrocławskichBielsko należało do diecezji wrocławskiej do roku 1925.). Jest to typowy herb złożony z tarczy i figury heraldycznej, zawierający charakterystyczne dla miast średniowiecznych symbole: świętego patrona i odnoszące się do właścicieli. Pieczęć ta używana była zapewne do końca panowania Piastów, czyli roku 1572, kiedy powstało Księstwo bielskie pozostające we władaniu magnackich rodów: Promnitzów, Schaffgotschów i Sunneghów.
Wygląd herbu Bielska w XV-XVI wieku znany jest też dzięki kaflowi piecowemu, glazurowanemu z zieloną polewą o wielkości 19,5 × 21 cm odnalezionemu w 1900, a obecnie znajdującemu się w Muzeum Historycznym Miasta Krakowa, który przedstawia właśnie herb. W prawym polu gotyckiej tarczy widnieje (w postaci wypukłej) pół orła z całą głową odchyloną nieco w lewo od tułowia i z potężnym skrzydłem sięgającym wysokości głowy o trzech wielkich piórach, natomiast w polu lewym znajdują się trzy stylizowane lilie z wygiętymi górnymi płatkami. W przeciwieństwie do herbu z pieczęci, nie ma tu postaci św. Mikołaja. Marian Gumowski, badający dzieje herbu Bielska-Białej w I poł.