W 1936 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Do 1939 r. posługiwał jako kapłan we wsi Teliaticzi. Po ataku wojsk niemieckich na Polskę 1 września tego roku, został zmobilizowany i skierowany do Brześcia. Po drodze został jednak ranny w wyniku bombardowania lotniczego, w wyniku czego trafił do szpitala w Wilnie. Od listopada był proboszczem cerkwi św. Katarzyny. Po zajęciu Wilna przez wojska niemieckie pod koniec czerwca 1941 r., przyjechał do okupowanej Rygi, gdzie wstąpił do Pskowskiej Misji Prawosławnej. Wyznaczono mu służbę w Ostrowiu, którą objął w sierpniu 1942 r. Posługiwał w soborze Trójcy Świętej. Wiosną 1943 r. otworzył cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej i zorganizował przy niej monaster. W czerwcu tego roku stanął na czele nowo powstałego dekanatu porchowskiego Pskowskiej Misji Prawosławnej. Jednocześnie jako protojerej objął probostwo cerkwi św. Mikołaja ojca Pawła Studentowa w Porchowie. W połowie sierpnia 1943 r. w Pskowie został odznaczony srebrnym medalem Misji. Następnie przybył do Pieczor, gdzie wstąpił na krótko do monasteru Pskowsko-Pieczerskiego. W połowie września wyjechał do Wilna, gdzie metropolita wileński i litewskie Sergiusz skierował go ponownie do Ostrowa. Od początku stycznia 1944 r. stał na czele okręgu ostrowskiego Misji.