W pierwszym 50-leciu istnienia źródła wymieniają ok. 30 braci zmarłych w opinii świętości. Spośród nich na ołtarze zostali wyniesieni: św. Jan z Dukli (zm. 1484), św. Szymon z Lipnicy (zm. 1482), bł. Władysław z Gielniowa (zm. 1505). Wciąż żywy jest kult Sługi Bożego Rafała z Proszowic (zm. 1534).
XVI–XVIII w. W okresie reformacji rozwój prowincji uległ zahamowaniu. Choć tylko trzech braci uległo „nowinkom”, do 1580 r. nie przyjęto żadnej nowej fundacji. Rozwinęła się wówczas działalność kaznodziejska skierowana na przeciwstawienie się reformacji oraz lepsze objaśnianie prawd wiary. Zapisali się tu szczególnie: Klemens z Radymna (zm. 1562), Fabian Orzeszkowski (zm. 1575) – którego kazania spowodowały podpalenie przez luteran klasztoru we Wschowie, Innocenty z Kościana (zm. 1542).
Epoka kontrreformacji spowodowała gwałtowny rozwój prowincji. W latach 1600–1628 przyjęto 33 nowe fundacje. Rozwijał się w nich kulty maryjny i pasyjny. Kalwarie istniały w: Kalwarii Zebrzydowskiej (pierwszy taki obiekt w Polsce), Górze Kalwarii i Cytowianach. Sanktuaria cierpiącego Chrystusa znajdowały się w: Alwerni, Tarnowie i Paradyżu. Propagowano „domki loretańskie”;