Podział Historii rzymskiej Appian odbiegł od annalistycznego układu dziejów Rzymu zastosowanego przez Dionizjusza, czy Liwiusza. Swoje dzieło ułożył według systemu geograficznego, czy też etnograficznego, idąc za przykładem Eforosa. Do dziś zachowało się 11 ksiąg (w tym druga połowa ks. 11)Anna Świderkówna, Słownik pisarzy antycznych, WP Warszawa 1982, s. 79.. Na koniec swego dzieła Appian zapowiadał napisanie historii wojen Trajana z Partami oraz przegląd administracji państwa rzymskiego, ale tych ksiąg już nie dokończyłTadeusz Sinko, Literatura grecka, T.III cz.1, PAU Kraków 1951, s. 451..
Źródła Appiana Relacja Appiana jest cenna, a źródła z których dość pobieżnie korzystał, wytrzymują krytykę historyczną, zwłaszcza w zestawieniu z innymi źródłami dla danych okresów. Głównych źródeł dzieła Appiana nie zdołano jednoznacznie ustalić. Mógł sięgać po Kwintusa Klaudiusza Kwadrygariusza, annalistę z czasów Sulli. Cytuje prawdopodobnie Lucjusza Kasjusza Heminę, łacińskiego historyka z II w. p.n.e. Odwołuje się do pamiętników Cezara, a także relacji PolibiuszaAppian z Aleksandrii, Historia Rzymska, Ossolineum, Wrocław 1957, cz. 1, s. XIX - XXII. Wspomina oficjalne dokumenty Oktawiana Augusta, pamflety okresu wojny domowejМашкин Н. А. Принципат Августа. — М.—Л.: Издательство АН СССР, 1949. — s. 120.