Badania nad telepracą Jack Nilles związał się z University of Southern California, gdzie kierował zespołem do spraw badań interdyscyplinarnych. W 1973 rozpoczął badania nad czymś, co początkowo nazywano „zastępowaniem transportu telekomunikacją”, jednak zastąpiono je szybko nowo powstałymi pojęciami „telepraca” i „teledojazdy”. W 1976 została opublikowana jego pierwsza książka „Telecommunications-Transportation Tradeoff: Options for Tomorrow”, będąca wynikiem badań nad telepracą. Zachęcony tym sukcesem postawił wdrożyć pilotażowe programy telepracy w urzędach federalnych. Niestety mimo usilnych starań wszędzie spotykał się z odmową. Urzędy te nie widziały jeszcze wszelkich korzyści z telepracy. Przełomowa okazała się jednak współpraca z administracją stanu Kalifornia, która w 1983 zgodziła się sponsorować badania nad energetycznymi konsekwencjami telepracy, a z czasem rezultaty okazały się na tyle zachęcające, że zdecydowano się na wdrożenie pilotażowego programu na 230 telepracowników w latach 1987 – 1990. Program okazał się sukcesem.
W międzyczasie, Jack Nilles w 1980 założył firmę doradczą z zakresu telepracy – JALA International, której od 1989 (po odejściu z University of Southern California) poświęca cały swój czas.