U mężczyzn są na ogół dłuższe (niższa barwa głosu) – od 17 do 25 mm, zaś kobiety mają odpowiednio krótsze fałdy głosowe (długości 12–17 mm).

Więzadła głosowe znajdują się powyżej tchawicy. Pożywienie nie przechodzi przez nie – reguluje to nagłośnia, automatycznie blokując drogi oddechowe przy przełykaniu. Gdy jedzenie dostanie się do tchawicy, powoduje duszenie się.

Więzadła głosowe znajdują się w krtani. Grzbietowo przytwierdzone są do wyrostków głosowych znajdujących się na parzystych chrząstkach nalewkowatych, a z przedniej strony do chrząstki tarczowatej. Zbudowane są z tkanki łącznej, ale fałdy głosowe, które je pokrywają zawierają, również włókna mięśniowe. Więzadła głosowe nie są połączone, tworzą szparę głośni. Gdy szpara jest szeroka, powietrze przepływa swobodnie, gdy zaś jest zwężona, powietrze opływa fałdy głosowe, powodując ich drganie (wytwarzanie dźwięku). Wysokość głosu zależy od napięcia fałd głosowych, a głośność od szybkości przepływu powietrza.

Różnice w budowie fałd głosowych powodują różne brzmienie głosu u poszczególnych osób, także w obrębie tej samej płci.