Po pożarze budynku Teatru Polskiego w Łodzi Starska grała m.in. w Teatrze Zjednoczonym Franciszka Rychłowskiego w Warszawie (m.in. Maryna w Weselu, Kornelia w Irydionie, Julia w To samo Staffa), a w roku 1912 Arnold Szyfman zaangażował ją do nowego Teatru Polskiego w Warszawie, w którym występowała w latach 1913–1914 m.in. jako: Dziewka w Liliach Morstina Tekla w Wąsy i peruka Korzeniowskiego Kalonike w Gromiwoja Arystofanesa Lucynda w Lekarzu mimo woli Moliera Małgorzatka w Szopce warszawskiej Oppmana Marusia w Dziejach Józefa Perzyńskiego Lala w Mezaliansie Wroczyńskiego Chochlik w Balladynie Słowackiego. W tym samym czasie Starska włączyła się do działań Mieczysława Limanowskiego (wspieranych przez Henryka Sienkiewicza i Zenona Przesmyckiego), zmierzających do utworzenia Teatru Powszechnego, który otwarto 15 maja 1915 roku. Teatr wystawił Cyda Corneille’a (parafraza Wyspiańskiego, reż. Limanowski i Zelwerowicz), w którym Starska grała rolę Infantki.