Konstrukcja Maska M17 miała oryginalną konstrukcję. Filtropochłaniacze umiejscowione były – nie w osobnej puszce jak w większości masek, ale w uwydatnionych policzkach maski. Z tego powodu potocznie nazywana była „buldog”. Takie posunięcie pozwoliło na produkcję jednakowych masek zarówno dla prawo- i leworęcznych (jednakowe umiejscowienie filtropochłaniacza). Ważną rzeczą była też wbudowana komora foniczno-wydechowa, która pozwalała na artykulację mowy. Głos było słychać przez membranę foniczną (górne koło z siatką). Wersja M17 produkowana była w trzech rozmiarach S, M, L. Do maski dołączony był butylowy kaptur.
Maska była kompatybilna z noktowizorami i innymi przyrządami obserwacyjnymi. Istniała też możliwość zastosowania wkładek do korekcji wzroku. Chroniła przed zagrożeniami biologicznymi, chemicznymi i opadem radioaktywnym, ale nie nadawała się do pomieszczeń o małej zawartości tlenu.
Maska M17 ze względu na swoją udaną konstrukcję została skopiowana w wielu krajach. Przykładem może być polska maska MP-4, czy czeska M-10.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Galeria masek M17
Kategoria:Amerykańskie maski przeciwgazowe