Prowadził wykłady z historii literatury w Wolnej Wszechnicy Polskiej (1919–1925) oraz ćwiczenia z dziedziny poetyki oraz wykłady zlecone w Uniwersytecie Warszawskim (1928–1938) i Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej.
Zaproponował nowe metody badawcze w dziedzinie nauki o literaturze. Zajmował się głównie wersologią i stylistyką. Zapoczątkował w Polsce badania językowej kompozycji utworów, m.in. mowy pozornie zależnej. Wydał monografie dotyczące pozytywizmu i cenione podręczniki.
W latach 1906–1913 był działaczem Towarzystwa Kultury Polskiej. Członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
Życie prywatne Był synem Tadeusza Wóycickiego h. Rawicz (1846–1923) i Jadwigi Wyssogota-Zakrzewskiej (1851–1933). Jego bratem był Zygmunt Wóycicki. Wnuk Kazimierza Władysława Wóycickiego, od którego przejął zainteresowania literaturą i jej historią. Mąż Heleny Marii Rogosz h. Ostoja (ur. 1879).
Kazimierz Wóycicki zmarł 11 maja 1938 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 233–6–30).