Po zakończeniu wojny powrócił do Ostrowa. Kontynuował też naukę w gimnazjum, zdał „małą maturę” i został skierowany na studia na Akademię Górniczo-Hutniczą w Krakowie, które odbył w latach 1946–52, uzyskując stopień magistra nauk technicznych oraz inżyniera mechanika.

Po studiach powrócił do Nowego Sącza, gdzie podjął pracę w Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego. Tam awansował, by ostatecznie w latach 1968–1981 objąć stanowisko dyrektora Zakładu. Wcześniej, w latach 1958–59, pełnił funkcję dyrektora Miejskiego Przedsiębiorstwa Remontowo-Budowlanego w Nowym Sączu.

W latach 1956–58 był członkiem prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Nowym Sączu. Od 1979 roku mieszkał w Piwnicznej-Zdroju.

W 1947 roku został członkiem oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego „Beskid” w Nowym Sączu, który w 1950 roku przekształcił się w oddział PTTK. W 1953 roku został wybrany do władz oddziału, a w 1955 roku został jego prezesem, którą to funkcję pełnił aż do śmierci. W tym okresie był inicjatorem budowy schronisk i obiektów noclegowych. Dzięki jego staraniom wybudowano: schronisko PTTK na Przehybie w miejscu schronu, schronisko PTTK na Hali Łabowskiej, stanicę wodną PTTK w Znamirowicach nad Jeziorem Rożnowskim a także urządzono zajazd PTTK „Pod Roztoką” w Rytrze. Pod jego redakcją ukazał się Informator Ziemi Sądeckiej (1960).