Nadal powstawały jednak racjonalistyczne budynki mieszkalne i przemysłowe.
Po II wojnie światowej modernizm włoski, pozbawiony czołowej postaci jaką był Giuseppe Terragni, a do tego uwikłany we współpracę z reżimem, długo nie odzyskał przedwojennego znaczenia. Wskazującym kierunek dalszego rozwoju twórcą stał się konstruktywista Pier Luigi Nervi, tworzący spektakularne konstrukcje betonowe.
Wybrane przykłady modernizmu we Włoszech (lista chronologiczna) Biurowiec poczty w Neapolu, Giuseppe Vaccaro i Gino Franzi, 1932-1936 Palazzo Terragni (inaczej Casa del Fascio, czyli Dom Faszystów) w Como, Giuseppe Terragni, 1932-1936 – siedziba lokalnych władz partyjnych, kubiczny budynek na rzucie kwadratu z przeszklonym dziedzińcem i wapiennymi elewacjami złożonymi z bezokiennych pasów oraz rastra kwadratowych słupów i krawędzi stropów. Przeplatające się w przestrzeni bloki funkcjonalne zostały zawarte w klarownej siatce 194 sześcianów składających się na prostopadłościenny budynek. Wejście złożone z 18 przeszklonych skrzydeł drzwiowych, otwieranych automatycznie za pomocą przycisku elektrycznego. Colonia Agip (Sandro Mussolini) w Cesenatico, Giuseppe Vaccaro, 1938 Dworzec kolejowy Firenze Santa Maria Novella, Giovanni Michelucci, 1934 Wejście dworca Termini w Rzymie, E. Montuori, L. Calini, A. Vitellozzi, M. Castellazzi, V.