Accidentalia negotii w prawie rzymskim Najczęstszymi klauzulami występującymi w prawie rzymskim były: termin (dies) – zdarzenie przyszłe i pewne, od którego strony uzależniały rozpoczęcie (dies a quo) lub zgaśnięcie (dies ad quem) skutków czynności prawnej (termin kalendarzowy, śmierć określonej osoby); warunek (condicio) – zdarzenie przyszłe i niepewne, od którego strony uzależniały rozpoczęcie (condicio suspensiva) lub zgaśnięcie (condicio resolutiva) skutków czynności prawnej; polecenie (modus) – polegające na nałożeniu na otrzymującego nieodpłatne przysporzenie obowiązku określonego zachowania się.
W prawie rzymskim niektórych czynności prawnych nie można było obwarować warunkiem ani terminem. Obwarowania takie pociągały za sobą nieważność czynności. Czynności te określano mianem actus legitimi i były to: akceptylacja, ustanowienie (datio) kognitora, in iure cessio, mancypacja, wybór przedmiotu zapisanego w testamencie (optio legata), nabycie spadku i ustanowienie opieki.
Zobacz też essentialia negotii naturalia negotii pacta adiecta
Bibliografia
Władysław Rozwadowski, Prawo rzymskie, wydanie II, Poznań 1992 . Zbigniew Radwański, Prawo cywilne – część ogólna, Warszawa 2007.
Kategoria:Część ogólna prawa cywilnego Kategoria:Łacińskie zwroty i paremie prawnicze