Haszim oficjalnie ogłosił odstąpienie Jordanii od tych planów.

Po raz ostatni został premierem Jordanii 25 kwietnia 1957, po wprowadzeniu przez króla Husajna stanu wyjątkowego, którego celem była pacyfikacja jordańskiej lewicy, polityków pronaserowskich oraz niechętnych monarchii organizacji palestyńskich, a w konsekwencji umocnienie osłabionej, niepopularnej monarchii haszymickiej. Rząd Haszima, w pełnym porozumieniu z królem, przybrał zdecydowanie prozachodnią orientację. Jordania opowiedziała się za bliską współpracą ze Stanami Zjednoczonymi, przeciwko krajom Bliskiego Wschodu rządzonym przez lewicę, poprawiła także swoje stosunki z Arabią Saudyjską i Irakiem. Stany Zjednoczone od 1957 przekazywały Jordanii znaczne sumy, które stopniowo zastąpiły dotacje brytyjskie.

14 lutego 1958 proklamowana została federacja Jordanii i Iraku, dwóch państw rządzonych przez Haszymitów. Haszim został wicepremierem wspólnego rządu obu krajów. W celu przeprowadzenia rozmów dotyczących szczegółów funkcjonowania unii, Haszim udał się do Bagdadu razem z ministrem obrony Sulajmanem Tukanem i wiceministrem spraw zagranicznych Chlusim al-Hairim.