Wojna iberyjska – nazwa konfliktu rozgrywającego się w latach 526 a 532 między Wschodnim Cesarstwem Rzymskim a Persją, rządzonym przez Sasanidów. Źródłem konfliktu była rywalizacja obydwu państw, zwłaszcza w rejonie Zakaukazia.
Tło konfliktu Po wojnie Anastazjusza I z Sasanidami zawarto siedmioletni rozejm, który zapewnił pokój na prawie 20 lat. W 524 lub 525 roku szach perski Kawad I zwrócił się z prośbą do cesarza Justyna I o adopcję jego wyznaczonego na następcę syna, Chosrowa, którego pozycja była zagrożona przez rodzeństwo i sektę Mazdakitów. Propozycja spotkała się z dużym zainteresowaniem ze strony Justyna i jego siostrzeńca Justyniana, ale zdecydowanie sprzeciwiał się jej kwestor Prokulus. W wyniku załamania się rozmów doszło do wybuchu otwartej wrogości. Napięcie między obydwoma imperiami, rosło jednak od dawna. Zarówno Rzymianie, jak i Persowie szukali sojuszników i zapewniali im wsparcie w walce z państwami lub plemionami popieranymi przez przeciwnika. Tak było na przykład w przypadku nomadycznych plemion z Wielkiego Stepu czy zwalczających się plemion arabskichGreatrex Geoffrey, Lieu Samuel N. C.,The Roman Eastern Frontier and the Persian Wars, Routledge, 2002..