Hangul nie jest szeroko znany na całym obszarze językowym; wysiłki na rzecz popularyzacji pisma hangul, podjęte na poziomie szkolnym, zostały bowiem skoncentrowane w obrębie miasta Baubau. W pewnym zakresie znane jest też pismo arabskie (w wariancie ), nauczane w miejskich szkołach. W praktyce cia-cia bywa zapisywany przy użyciu nieustandaryzowanej ortografii łacińskiej, czemu sprzyja edukacja w języku indonezyjskim. Zapis hangul jest stosowany do prezentacji nazw ulic i miejsc publicznych w Baubau (obok zapisu łacińskiego) oraz w niektórych materiałach dydaktycznych.
Źródła zapożyczeń w cia-cia to przede wszystkim wolio (w dialektach zachodnich) oraz narodowy język indonezyjski, który stanowi środek komunikacji ponadregionalnej; w najnowszych czasach nasilają się wpływy leksyki indonezyjskiej.
Do końca XX w. istniał niewielki zasób opublikowanych materiałów nt. języka cia-cia. Poświęcono mu indonezyjskie opracowanie z 1991 r. (Struktur Bahasa Cia-Cia), wcześniej nie był bliżej opisywany. W raporcie z 2021 r. (Survey of Cia-Cia and Closely Related Languages...) zawarto opis sytuacji dialektalnej. Starsze dane sprowadzają się do list słownictwa. W 2021 r.