Język cia-cia (a. ciacia), czasami cia, także: buton (a. butung), buton południowy – język austronezyjski używany w południowej części wyspy Buton w pobliżu Sulawesi w Indonezji (prowincja Celebes Południowo-Wschodni). W 2005 r. stwierdzono, że posługuje się nim blisko 80 tys. osób. Według innych danych szacunkowych (2024) ma ok. 93 tys. użytkowników.
Jest blisko spokrewniony z językiem muna. Cia-cia ma dużo mniejszy prestiż niż wolio, kolejny spośród znaczących języków wyspy, tradycyjnie związany z rejonem miasta Baubau. Z doniesień wynika, że skupiska użytkowników języka cia-cia występują w różnych zakątkach Indonezji, zwłaszcza w Samarindzie (Borneo Wschodnie), na Molukach i w indonezyjskiej części Nowej Gwinei.
Niektóre źródła informują, że nazwa „cia-cia” ma negatywne zabarwienie, niemniej termin ten pozostaje w powszechnym użyciu. Określenie to pochodzi od formy przeczenia cia, która jest wspólnym elementem wielu dialektów regionu. W publikacji z 1991 r. stwierdzono, że nazwa „cia-cia” została spopularyzowana w latach 60. XX w.;