Po ujawnieniu treści polsko-rosyjskich badań część rosyjskich mediów postawiła jednak tezę, że przedwojenne polskie władze celowo zaniechały działania mające na celu zahamowanie epidemii aby doprowadzić do jak największej liczby zgonów wśród rosyjskich jeńców. Tezom tym przeczą przedwojenne dokumenty i relacje osób zaangażowanych w walkę z epidemią. Istotne światło na to zagadnienie rzucają pamiętniki polskiego epidemiologa prof. Feliksa Przesmyckiego, który przybył do obozu w Strzałkowie w styczniu 1921 roku na polecenie polskich władz. Przesmycki przez sześć tygodni poradził sobie z epidemią cholery szalejącą w obozie, a jego doświadczenia z tego okresu opisał we wspomnieniach znajdujących się w bibliotece Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznegohttps://wiadomosci.onet.pl/kraj/pamietniki-ujawnily-prawde-o-rosyjskich-jencach,1,4804427,wiadomosc.html „Pamiętniki ujawniły prawdę o rosyjskich jeńcach”..
Kolejne zastosowanie terminu „polskich obozów koncentracyjnych” ma miejsce wobec obozów karnych znajdujących się w przedwojennej lub powojennej Polsce.