Na początku 1940 przymusowo przesiedlony do getta łódzkiego. Zamieszkał tam przy ul. B. Limanowskiego 40. 1 marca 1940 objął stanowisko kierownika Wydziału Elektrotechnicznego w administracji getta prowadzonej przez Chaima Mordechaja Rumkowskiego. 11 kwietnia 1941 wszedł w skład Rady Centralnej Komisji Fachowej dla Przemysłu i Pracy a z jej upoważnienia odpowiadał za niezawodność dostaw prądu w getcie. Od 1943 roku był także członkiem Komisji Przeciwpożarowej. Przy likwidacji getta w sierpniu 1944 uniknął wywiezienia do obozu zagłady Auschwitz-Birkenau ukrywając się skutecznie na terenie getta aż do dnia wyzwolenia Łodzi 19 stycznia 1945.
Po wojnie pracował jako zastępca dyrektora ds. technicznych Elektrowni Łódzkiej.
W małżeństwie z Reginą (Rywką) z Lubińskich (ur. 22 marca 1894) miał synów bliźniaków: Juliana i Jerzego (ur. 1 marca 1925) oraz córkę Joannę (ur. 8 czerwca 1930).
Pochowany na cmentarzu komunalnym na Dołach w Łodzi przy ul. Smutnej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Mieszkańcy getta łódzkiego Kategoria:Pochowani na cmentarzu Doły w Łodzi Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1950 Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Nancy Kategoria:Polscy Żydzi ocalali z Zagłady