W sierpniu tego roku w stopniu kombriga został szefem artylerii dywizji. W poł. września dostał się do niewoli niemieckiej. Przed Niemcami występował jako generał major. Osadzono go w obozach jenieckich w Kijowie, a następnie Włodzimierzu Wołyńskim. W lipcu 1942 podjął kolaborację z Niemcami. W sierpniu tego roku ukończył kursy propagandowe w obozie w Wullheide, po czym skierowano go do oflagu XIII-D w Hammelburgu. Uczestniczył w pracach gabinetu wojskowo-historycznego płk. Zacharowa. W listopadzie wstąpił do Organizacji Todt. Objął kierownictwo Zarządu „Wołga” Organizacji Todt i jednocześnie został komendantem wyższej rosyjsko-niemieckiej szkoły specjalistów-techników w Borysowie. Pod koniec października 1943 wstąpił do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA). Odkomenderowano go w stopniu generała majora do szkoły propagandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem. Od stycznia 1944 służył w inspektoracie gen. Iwana A. Błagowieszczenskiego. Wizytował obozie jenieckie dla czerwonoarmistów w celu werbunku do ROA. Ponieważ skrytykował warunki w nich panujące, na wniosek Niemców został odwołany z inspekcji. W listopadzie 1944 objął funkcję szefa oddziału zabezpieczenia materiałowo-technicznego sztabu Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. 9 maja 1945 wraz ze sztabem i częścią oddziałów „własowskich” poddał się Amerykanom.