Zwycięstwo to zapewniło obydwu republikom dominację na morzu Tyrreńskim, ale także zwiększyło rywalizację między nimi i doprowadziło do konfliktu o Sardynię. Między 1030 a 1035 Piza przeprowadziła szereg wypraw przeciwko swoim konkurentom na Sycylii i zdobyła Kartaginę w Północnej Afryce. Między 1051 a 1052 pizański admirał Jakub Ciurini zdobył Korsykę, co zaostrzyło konflikt z Genueńczykami. W 1063 roku Pizańczycy zaproponowali Rogerowi I wspólny atak na Palermo. Normański władca odrzucił jednak tę ofertę, a pozbawieni wsparcia Pizańczycy musieli się wycofać.
Wcześniej, w 1060 roku doszło do bitwy z Genueńczykami, którą Piza zdecydowanie wygrała. Ten sukces skonsolidował jej pozycję na Morzu Śródziemnym. Papież Grzegorz VII w 1077 roku uznał nowe „prawa i zwyczaje morskie” uchwalone przez Pizańczyków a cesarz Henryk IV przyznał im prawo do wybierania konsulów, którym miała doradzać Rada Starszych. Rody kupieckie oficjalnie przejęły więc władzę nad Pizą i jej posiadłościami, a marginalizowany od dłuższego czasu margrabia, nominalny władca miasta, został pozbawiony władzy. W 1092 roku papież Urban II usankcjonował pizańskie panowanie nad Sardynią i Korsyką, jednocześnie podnosząc miasto do rangi siedziby arcybiskupa. Pod koniec lat 80. XI wieku, Piza razem z Genueńczykami zdobyła i złupiła Mahdijję w Tunezji.