Szczególnie elity reprezentujące stan gospodarki stanowią dynamiczną siłę rozwoju w państwach pluralistycznych.
Istnieje także możliwość współpracy w innych dziedzinach życia jak polityka społeczna, edukacja, ale właśnie sektor gospodarki stanowi główny ośrodek aktywności.
Integracja w podejściu neofunkcjonalistycznym jest powiązana z pojawieniem się wspólnoty politycznej, której instytucje posiadają prawodawstwo nadrzędne wobec państw narodowych. Istotne w neofunkcjonalizmie jest to, że zwraca on uwagę na znaczenie psychologicznego aspektu zachowania się elit w procesie integracyjnym zakończonym powstaniem nowego systemu politycznego. Neofunkcjonalizm nie wypowiada się jednoznacznie co do powstałej struktury, zwracając uwagę na sam proces, uznając kwestię instytucji za otwartą.
Istotną cechą charakteryzującą neofunkcjonalizm jest także problem podejmowania decyzji. Haas wyróżnia trzy sposoby podejmowania decyzji;